Model Hamburger przedstawia zależność między kosztami naprawy (netto) a przebiegiem pojazdu, odniesionego do statystycznych wartości. Utrata wartości pojazdu jest zatem funkcją przebiegu i kosztów naprawy pojazdu. Ustalone przedziały przebiegu pojazdu odpowiadają odpowiednim przedziałom wartości procentowej jej utraty. Powyżej 100 000 km przebiegu danego pojazdu procentowa wartość wynosi 0.

Formuła bremeńska uwzględnia wiek pojazdu w miesiącach jako główny czynnik wpływający na utratę wartości handlowej. Metoda opiera się na statystycznych badaniach rynku niemieckiego i ustala konkretne przedziały wiekowe z przypisanymi im współczynnikami procentowymi utraty wartości.

Metoda Ruhkopf-Sahm zestawia ze sobą zależności:
• kosztu naprawy pojazdu (RK) względem wartości nowego pojazdu (NP) - [brak spełnionego warunku, gdy RK/NP będzie < 10%]
• kosztu naprawy (RK) względem wartości pojazdu, którą można uzyskać na rynku wtórnym dla badanego okresu (VW) - [brak spełnionego warunku, gdy RK/VW będzie >90% (szkoda całkowita)]
• relację wartości pojazdu na dzień wyceny (VW) względem wartości nowego pojazdu (NP) - [brak spełnionego warunku, gdy VW/NP będzie < 40%]

Metoda Halbgewachs (Kolba) opiera się na tablicy Ruhkopf z korektą uwzględniającą stosunek robocizny do materiałów. Jest to niemiecka metoda stosowana dla pojazdów do 72 miesięcy wieku, gdzie wartość pojazdu stanowi minimum 35% wartości nowego pojazdu.

Metoda Dr Trömnera uwzględnia kompleksowe czynniki wpływające na utratę wartości: klasę uszkodzenia, zbywalność modelu pojazdu, wcześniejsze szkody oraz wiek pojazdu. Formuła: MW = [WBW/100] × [(WBW+NP)/NP] × FS × MG × VS × NW, gdzie WBW to wartość odtworzeniowa (koszt naprawy).

Metoda BVSK (Bundesverband der Sachverständigen für das Kraftfahrzeugwesen) opiera się na intensywności szkody wyrażonej w procentach względem wartości pojazdu, z uwzględnieniem korekty rynkowej i K-faktora za wcześniejsze uszkodzenia pojazdu.